Η κοινά διαπιστωμένη αποτελεσματικότητα του ρητορικού λόγου εξωθεί τον πολιτικό φιλόσοφο να προσεταιριστεί τα εργαλεία του αντιπάλου του. Ο προσεταιρισμός αυτός επηρεάζει καθοριστικά τη σχέση του πλατωνικού συστήματος με τον ορθό λόγο: είναι η πρώτη φορά που ο Πλάτων έρχεται αντιμέτωπος με τη φύση των πραγματικών ανθρώπων, την αποδέχεται και επιχειρεί να αξιοποιήσει τη σύνθετη ψυχολογία τους.

Αυτή ακριβώς η διεργασία του επιτρέπει, προς το τέλος της ζωής του, να συμπληρώσει το ουτοπικό όραμα της Πολιτείας με ένα πολιτικό πρόγραμμα στηριγμένο στη συμφιλίωση τού νου με την επιθυμία.