Η Απολιθωμένη Ζωή εντάσσεται στα πλαίσια του εγχειρήματος του Κωνσταντίνου Ρωμανού για τη συγκρότηση μιας φιλοσοφικής ανθρωπολογίας που εστιάζεται στις λειτουργίες της αίσθησης και της διαίσθησης.

Με αφετηρία την Φιλοσοφία της Ζωής του Μπερξόν, ο συγγραφέας επιχειρεί την ερμηνεία νεώτερων ανακαλύψεων της βιολογίας και την κριτική των ποσοτικών μεθόδων των θετικών επιστημών, ιδιαίτερα όπου αυτές επεκτείνονται στις επιστήμες του Ανθρώπου.

Κεντρικός άξονας του βιβλίου είναι η ανθρώπινη κατάσταση στο πλαίσιο του μηχανιστικού πολιτισμού και το κατ' εξοχήν νεωτερικό φαινόμενο της ποσοτικοποίησης της ποιότητας, που αναδεικνύεται ως κυρίαρχη μορφή αλλοτρίωσης του παρόντος.