"Φύσις" για τους Αρχαίους Έλληνες, είναι η "ολότητα πάντων" όσων υπάρχουν, την οποία συνέχουν η "φιλία", η "κοσμιότητα", η "Δίκη", η "τάξη", το "μέτρον", η "αρμονία", ο "λόγος". Έτσι η "Φύση" είναι "κόσμος". Μέσα στον "κόσμο" της Φύσης αναπόφεκτα ζει ο άνθρωπος ως το μόνον ιδιαίτερο ον. Αυτός δε ο "κόσμος" είναι "χορηγός" και "διδάσκαλος" του ανθρώπου προς ευδαιμονία. Αυτή την ευδαιμονία κατορθώνει ο άνθρωπος, όταν σέβεται τον "κόσμο" της Φύσης.

Αντίθετα όταν ο άνθρωπος ασεβεί προς τον "κόσμο" της Φύσης, τότε παραβαίνει και διαταράσσει την τάξη και την αρμονία της Φύσης, τότε "αδικεί" τη Φύση. Η παράβαση αυτή της τάξης και της αρμονίας σημαίνει "λύση της φύσεως". Η "λύση" αυτή επιφέρει "νόσους οίκου και βίου", με αποτέλεσμα η Φύση να γίνεται "άοικος εις οίκησιν". Ο "νόσοι οίκου και βίου", τα οικολογικά προβλήματα, είναι η "τίσις", η τιμωρία, που επιβάλλει η Φύση στον άνθρωπο για την "αδικία" που κάνει εναντίον της.