Στη ρύμη του καθημερινού λόγου διατηρείται ανοιχτό το κεφάλαιο της σιωπής.

Διαπιστώνουμε την αγωνία της σιωπής στη διαπόμπευση της επικοινωνίας, τη χαρούμενη έξαρσή της, στη συνάντηση του αγαπημένου προσώπου, τη ζωντανή καρδιά της σιωπής στον υπαρξιακό πόνο και στο θάνατο, το στοχαστικό λόγο της σιωπής στο παραλήρημα της ευτυχίας.

Κάθε μορφή και έκφρασή της παρατείνουν στο άπειρο τις συνιστώσες της ύπαρξης.