Αρκεί μονάχα οι άνθρωποι να κυριαρχούν επί των άλλων ανθρώπων, για να γεννηθεί η διαφοροποίηση των αξιών. Αρκεί ορισμένες τάξεις να κυριαρχούν επί των άλλων τάξεων για να γεννηθεί η ιδέα της ελευθερίας. Αρκεί οι άνθρωποι να ιδιοποιηθούν και να καθυποτάξουν τα πράγματα που χρειάζονται για να ζήσουν, αρκεί να τους επιβάλλουν μία διάρκεια που τα ίδια τα πράγματα δεν διαθέτουν, ή να τα αφομοιώσουν δια της βίας, και ιδού η γένεση της λογικής.

Η σχέση κυριαρχίας δεν είναι "σχέση", όπως ακριβώς ο τόπος όπου ασκείται η κυριαρχία δεν είναι τόπος. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο, σε κάθε στιγμή της ιστορίας, η "σχέση" κυριαρχίας παγιώνεται σε ένα ορισμένο τελετουργικό σχήμα, επιβάλλει υποχρεώσεις και δικαιώματα, συστήνει διαδικαστικές πρακτικές. Εγχαράσσει σημάδια, εντυπώνει αναμνήσεις στα πράγματα, ακόμη και στα σώματα, αναλαμβάνει τη διαχείριση των χρεών.

Ο κανόνας είναι η υπολογισμένη απόλαυση της αγριότητας, η υπεσχημένη αιματοχυσία. Επιτρέπει την ακατάπαυστη αναζωπύρωση του παιχνιδιού της κυριαρχίας, σκηνοθετεί την με ακρίβεια επαναλαμβανόμενη βία. Η τάση για ειρήνη, η γλυκύτητα του συμβιβασμού, η σιωπηρή αποδοχή του νόμου, πόρρω απέχουν από εκείνη τη μεγάλη ηθική μεταστροφή ή εκείνο το χρήσιμο υπολογισμό που θα γεννούσε, υποτίθεται, τον κανόνα. Στην πραγματικότητα, είναι απλώς το αποτέλεσμα του κανόνα ή, ακόμα καλύτερα, η διαστροφή του.