Στα ποιήματα του Προυστ συναντάμε τη θεματολογία και τη σημειωτική του μεγάλου συγγραφέα, άλλωστε, όπως έχει ειπωθεί, ''η ποίηση ήταν για τον Προυστ η εφηβική ηλικία της λογοτεχνίας του''. Το μεγαλύτερο όμως ενδιαφέρον τους πιθανόν να βρίσκεται στο ότι μας συστήνουν και μας βάζουν σε μια οικειότητα με τον ίδιο τον Μαρσέλ Προυστ, με όσα αγαπούσε, όσα τον συγκινούσαν, όσα τον ενοχλούσαν, όσα τον θύμωναν. Μας συστήνουν τους φίλους του, τους συνδαιτυμόνες μελαγχολικών βραδιών, χαμένους έρωτες, νοσταλγίες και αναμνήσεις, ζωγράφους και συνθέτες που αγαπούσε, εμμονές, εικόνες προσωπικές, τόπους και τρόπους, που δεν έζησε απλά αλλά τους έκανε δικούς του, μέσα από μια τέχνη προσωπικής βίωσης της πραγματικότητας που για αυτόν είναι η ουσία και ο σκοπός της ποίησης. Κυρίως όμως μας μυούν και μας κάνουν κοινωνούς αυτού του μυστηριώδους, και ακατάλυτου, νόμου της ποίησης που ο Προυστ ενεργοποίησε και τήρησε στο έργο και στη ζωή του, ότι δηλαδή ''το μόνο πραγματικό ταξίδι δεν είναι το να πας σε άλλα μέρη, αλλά το να έχεις άλλα μάτια''.

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ