«Τα εις εαυτόν»αποτελούν έργο του φιλοσόφου αυτοκράτορος Μάρκου Αυρηλίου, γραμμένο κατά τους χρόνους της ωριμότητος του στην Κοινή Ελληνική γλώσσα της εποχής. Με ύφος και κάλλος υπέροχο, που οφείλονται στις ιδέες που διαπνέουν το έργο, αναλύει και διαγράφει ο αυτοκράτωρ το θέμα «άνθρωπος» και αναζητεί τον δρόμο που θα οδηγήσει αυτόν (τον άνθρωπο) στην πηγή από την οποία ξεκίνησε. Με την βοήθεια του ηγεμονικού στοιχείου ως πρώτης δυνάμεως του ο άνθρωπος θα αντιληφθεί ότι ο θάνατος και η ζωή, ο πόνος και η ηδονή, η δόξα και η αδοξία είναι πράγματα χωρίς ιδιαίτερη αξία. Ο άνθρωπος έχει πλαστεί για να συνεργάζεται με τους συνανθρώπους του και δεν μπορεί να οργίζεται κατ' αυτών και αν ακόμη σφάλλουν, διότι είναι συγγενείς όχι εξ αίματος, αλλά εκ πνεύματος. Οι πάντες προέρχονται από τον ίδιο κοινό νουν που ρυθμίζει και διοικεί το σύμπαν. Πρέπει να συγχωρεί τους συνανθρώπους του, να τους αγαπά, να τους νουθετεί, να γνωρίζει ότι τα πάντα στην ζωή είναι ρευστά και να καταφεύγει συνεχώς στην ψυχή και να ανανεώνει τον εαυτό του. «Ένδον βλέπε, ένδον η πηγή του αγαθού».