«Στη μελέτη της Για την επανάσταση, η Χάννα Aρεντ υπέβαλε τη φιλελεύθερη-δημοκρατική και τη μαρξιστική παράδοση, δηλαδή τις δύο κυρίαρχες πολιτικές παραδόσεις των τελευταίων εκατόν πενήντα χρόνων, σε ένα είδος επανεκτίμησης. Ούτε οι φιλελεύθεροι δημοκράτες ούτε οι μαρξιστές -αυτή είναι η βασική της θέση- κατανόησαν το δράμα των επαναστάσεων των νεότερων χρόνων, γιατί κανένας τους δεν κατάλαβε ότι το αυθεντικά επαναστατικό στοιχείο τους ήταν η διαρκώς αποτυγχάνουσα προσπάθεια μιας constitutio libertatis -η προσπάθεια συγκρότησης ενός πολιτικού χώρου δημόσιας ελευθερίας, όπου οι άνθρωποι θα έπαιρναν στα χέρια τους τις κοινές τους υποθέσεις ως ελεύθεροι και ίσοι πολίτες.

Τόσο οι φιλελεύθεροι όσο και οι μαρξιστές παρέμειναν εγκλωβισμένοι σε μια αντίληψη του πολιτικού σύμφωνα με την οποία ο τελικός σκοπός της πολιτικής είναι κάτι πέρα από την πολιτική - είτε πρόκειται για την ανεμπόδιστη επιδίωξη των εκάστοτε ατομικών συμφερόντων, είτε για την ιδιωτική ευημερία των πολιτών, είτε για την εγκαθίδρυση μιας αταξικής κοινωνίας. Σε ό,τι αφορά τους μαρξιστές, η κριτική της Aρεντ έχει γίνει πλέον κλασικός τόπος και δεν απαιτεί παραπέρα θεμελίωση. Από τη σημερινή σκοπιά, πιο προκλητική φαίνεται η κριτική στη φιλελεύθερη και κοινωνική δημοκρατία των νεωτερικών βιομηχανικών κοινωνιών . . .

Εκείνο που είναι συναρπαστικό είναι ότι ξεκινάει την κριτική της στη λήθη της πολιτικής κατά τη νεωτερικότητα από δύο διαφορετικά άκρα της ιστορίας της φιλοσοφίας. Τα σημαντικότερα σημεία αναφοράς της είναι ο Αριστοτέλης και ο Χάιντεγγερ, παρ' όλο που μόνο ο πρώτος εμφανίζεται ρητά. Ίσως θα ήταν καλύτερα να πει κανείς ότι το σημαντικότερο σημείο αναφοράς της είναι ένας Αριστοτέλης αναγνωσμένος μαζί με τον Χάιντεγγερ και ενάντιά του . . .

Η επανερμηνεία της νεότερης ιστορίας των επαναστάσεων και η κριτική που ασκεί στη λήθη της ελευθερίας και της πολιτικής εντός της φιλελεύθερης-δημοκρατικής παράδοσης είναι ριζική και με τη φιλοσοφική έννοια. Η Aρεντ θέτει στους συγχρόνους της την αξίωση μιας ριζικής ρήξης σε ό,τι αφορά τις κεντρικές κατηγορίες με βάση τις οποίες αρθρώθηκαν πολιτικά οι νεωτερικές κοινωνίες.»