Στα δώδεκα αυτά διηγήματα όπου τα πράγματα παίζουν ενεργό ρόλο όσο και τα πρόσωπα, αισθητοποιώντας τα όρια μέσα στα οποία ζούμε περιχαρακωμένοι, οι τρυφερές ή εφιαλτικές μνήμες με τις οποίες είναι φορτισμένα, μεταπλάθονται στην πιο σύγχρονη λογοτεχνία. Η συγγραφέας καταγράφει καταστάσεις απ' τις οποίες ίσως δεν ξεφεύγει κανείς, προκαλώντας αιμάσσουσα μνήμη αντίστοιχων εμπειριών του αναγνώστη.

Κάτω από την φαινομενικά ήρεμη επιφάνεια ένας Λαβύρινθος κοχλάζει κι είναι δύσκολο να πει κανείς πότε το τοπίο σκοτεινιάζει και μια απειλή αρχίζει να αιωρείται στην ατμόσφαιρα: κάτι σαν το ουρλιαχτό της χτισμένης γάτας του Πόε. Αυτός ο εγκλωβισμένος Μινώταυρος είναι η απελπισία του λογοτέχνη και, ίσως, η ελπίδα της λογοτεχνίας.