Σ' αυτές τις σελίδες γίνεται μια προσπάθεια προσέγγισης της πολυδιάστατης σχέσης και της πολυσύνθετης απασχόλησης του ανθρώπου με τη θάλασσα, τα οφέλη και τους κινδύνους της, που σημάδεψαν τη ζωή και την εξέλιξή του από τα προϊστορικά χρόνια. Ο ψαράς, προϊόν ενός ανοίκειου αρχικά για τον άνθρωπο περιβάλλοντος, κατάφερε να προσαρμοστεί και να δαμάσει το υγρό στοιχείο, αντιμετωπίζοντας τη θάλασσα με δέος, σύνεση και σεβασμό.
Θεοποιώντας την, πάλεψε μαζί της σε άνισους αγώνες, της επιβλήθηκε, μεγαλούργησε, αλλά και πνίγηκε. Αυτή του χάρισε τροφή, πλούτη, υλικά αλλά και πνευματικά, σμιλεύοντας την αυτοπεποίθησή του, μαθαίνοντάς τον να χρησιμοποιεί το μυαλό του, διευρύνοντας τη σκέψη του και προκαλώντας το θάρρος του σε αγώνες καθημερινούς, γνωρίζοντάς του ταυτόχρονα νέους τόπους και διαφορετικούς ανθρώπους.