Όταν η Εύα, νεαρή παιδοψυχολόγος, προσλαμβάνεται στην πρώτη της δουλειά, το μόνο που θέλει είναι να εφαρμόσει όλα όσα έμαθε κερδίζοντας τόσα ΑΡΙΣΤΑ στο πανεπιστήμιο. Η τρυφερή όμως σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε κείνη και σ΄ ένα από τα «παιδιά της σιωπής», που στις «ΓΑΛΑΖΙΕΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ» θεωρείται «δεδομένη» περίπτωση, την οδηγεί σε δρόμους άλλους. Η σύγκρουση με το διευθυντή του Ιδρύματος, ίνδαλμα και πλατωνικό έρωτα των φοιτητικών της χρόνων, μα και με τον ίδιο της τον εαυτό είναι αναπόφευκτη, καθώς ολότελα αντιεπαγγελματικά και αντιδεολογικά, με μόνο συμπαραστάτη το αγόρι της, το Θεόφιλο, ρίχνεται σ΄ έναν αγώνα ν΄ ανατρέψει αλήθειες και δεδομένα επιστημονικά γι’ αυτό το παιδί, ψηλαφώντας και βρίσκοντας την ελπίδα με το πείσμα της νιότης και τα μάτια της ψυχής της μονάχα.