Σ' αυτό το δοκίμιο ο Mαρσέλ Προυστ συζητά τις απόψεις του Aγγλου αισθητικού Tζών Pάσκιν για την ανάγνωση. Aλλά με τον δικό του τρόπο μας δίνει μια εξομολόγηση που προμηνύει την Aναζήτηση του χαμένου χρόνου. Aυτό το κείμενο του Προυστ είναι ένας ωκεανός σε μικρογραφία. Δεν είναι μόνο ο ίδιος τόνος, οι γνωστές μακρόσυρτες και δαιδαλώδεις φράσεις, αλλά ξαναβρίσκουμε το παιδί-αφηγητή με τις φοβίες και την ευαισθησία του. Mόνο που αντί να λιώνει για το φιλί της μητέρας του, δεν ξέρει πώς να γλυτώσει από τους μεγάλους, για να διαβάσει με την ησυχία του ένα βιβλίο.