Οι κυνηγοί ήταν τέσσερις, γεροδεμένοι, κοκκινοπρόσωποι. Τον Αετό τον είχα δέσει, πισθάγκωνα, θα έλεγα, σ' ένα χοντρό καδρόνι, καρφωμένο όρθιο σ' ένα πρόχειρο φορείο. Το κρατούσαν δύο, οι άλλοι με τα όπλα υπομάλης, σαν την τιμητική φρουρά του Επιταφίου, πήγαιναν δεξιά κι αριστερά. Προχωρούσαν μ' αργό βήμα, αγέρωχοι και σιωπηλοί, στη μέση του δρόμου κι εμείς ακολουθήσαμε από τα πεζοδρόμια, ώσπου φτάσαμε στην πλατεία. Εκεί ακούμπησαν το φορείο με τον Αετό σ' ένα μεγάλο τραπέζι.