O βασικός ήρωας στην Yπόθεση Tουάιμπορν, στις συχνά τραγελαφικές προσπάθειές του να βρεί σημεία επαφής με τον γύρω του κόσμο, γίνεται αφορμή για ένα από τα πιο αξιοπερίεργα και τα πιο βαθυστόχαστα μυθιστορήματα του εικοστού αιώνα, που είναι γραμμένο με ανελέητη ειρωνεία και ταυτόχρονα με μεταδοτική συμπόνια.

H αναζήτηση του απόλυτου και η σισύφια απόπειρα του ανθρώπου να ορίσει την ταυτότητά του χαρακτηρίζουν αυτό το περίπλοκο έργο, που η σκαμπρόζικη περίπτωση του κεντρικού του ήρωα δεν το εμποδίζει να αναδειχτεί σε έπος της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης.