«Είχαμε έξι συζητήσεις με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Η κάθε μια από αυτές διήρκεσε μερικές ώρες. Κατά τη διάρκειά τους επιδείχθηκε υπομονή και ανεκτικότητα εκατέρωθεν: εκ μέρους του όταν του θέταμε άβολα ερωτήματα, επίσης όταν προσπαθούσαμε να εισχωρήσουμε στον ψυχικό του κόσμο. Εκ μέρους μας όταν εκείνος καθυστερούσε ή παρακαλούσε να κλείσουμε το μαγνητόφωνο λέγοντας: Αυτό είναι προσωπικό.

Με τον Πούτιν συζητήσαμε κυρίως για την δική του ζωή. Οι συζητήσεις αυτές έγιναν όπως συνηθίζεται στη Ρωσία. Η αλήθεια είναι ότι δεν πραγματοποιήθηκαν στην κουζίνα, αλλά πάντοτε γύρω από στρωμένο τραπέζι. Μερικές φορές ερχόταν εξαντλημένος, με κουρασμένα μάτια, αλλά ποτέ δε διέκοψε τη συζήτηση. Μόνο μια φορά πολύ αργά μετά τα μεσάνυχτα ρώτησε προσεκτικά: Λοιπόν ρωτήσατε για όλα ή θα φλυαρήσουμε κι άλλο;»