Η ουσιώδης διαφορά, διαφορά αρχής, ανάμεσα στον Αλέξανδρο Παναγούλη και τους συναγωνιστές του που αποπειράθηκαν να σκοτώσουν τον Παπαδόπουλο και στον Ανδρέα Παπανδρέου, που συγκρότησε έναν ιδιωτικό στρατό στο εξωτερικό, άγνωστο χάρις σε ποιους οικονομικούς πόρους, με σκοπό να «γεμίσει το κενό» που θα άφηνε η δικτατορία της χούντας στην Ελλάδα, ήταν, κατά την γνώμη μου, μια διαφορά όχι τόσο πολιτικού και «ιδεολογικού», όσο κυρίως ηθικού χαρακτήρα.

Ο Αντρέ Μαλρώ, συγγραφέας και πολιτικός, έχει γράψει πολλά. Αλλά μια φράση του συνδέει υποδειγματικά την ηθική και την πολιτική: «Η πολιτική δεν ταυτίζεται με την ηθική. Αλλά χωρίς ηθική δεν γίνεται πολιτική.» Και πράγματι, γίνεται κάτι άλλο. Κάτι που όσο περνούν τα χρόνια το ζούμε όλο και πιο έντονα.