Όλο και περισσότερο σήμερα υπερβαίνονται ή σχετικοποιούνται τα σύνορα και οι τοπικοί διαχωρισμοί, όλο και περισσότερο υποχωρούν οι τοπικές και εθνικές παραδόσεις προς όφελος των οικουμενικών αξιών και του κοσμοπολιτισμού. Αυτή η απώλεια της «παράδοσης», της θρησκευτικής και εθνικής ταυτότητας, και η συνακόλουθη αναδίπλωση όχι μόνο στο θρησκευτικό αλλά και στο εθνικό φαντασιακό, θεωρήθηκε από πολλούς ως η αιτία και η μήτρα της ανόδου και της διάδοσης του φονταμενταλισμού.

Αν τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 σηματοδοτούν την κορύφωση της ισλαμικής τρομοκρατίας και τη σύνδεση του πολιτικού Ισλάμ με τη νέα μορφή ιερού πολέμου και τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, η πρόσφατη σταυροφορικού τύπου επέμβαση της αμερικανικής υπερδύναμης στο Ιράκ μας υπενθυμίζει ότι δεν λείπει και από την άλλη πλευρά, και μάλιστα από τη λεγόμενη «χριστιανική δεξιά», η διαπλοκή θρησκείας και πολιτικής, η θρησκευτική δικαιολόγηση μιας μαχητικής υπερσυντηρητικής πολιτικής ιδεολογίας.