Καθώς βλέπαμε και βλέπουμε να συνεχίζονται οι έντονες αντιδράσεις της μείζονος και της ελάσσονος αντιπολίτευσης και των συνδικάτων εναντίον των αναγκαίων μεταρρυθμιστικών πρωτοβουλιών, που προωθεί η Νέα Διακυβέρνηση υπό τον Κώστα Καραμανλή, θυμηθήκαμε τη σοφή διαπίστωση που έκανε κατά την παρουσίαση προηγούμενου βιβλίου μου "Η Μεγάλη Φούσκα της Οικονομίας, 1981-2001" το 2002 ο πρώην υπουργός Γεράσιμος Αρσένης για "το πολιτικό δράμα που κρύβεται πίσω από τις εξελίξεις στην οικονομία κατά την περίοδο αυτή". Ένα πολιτικό δράμα που είχε ως κύρια θύματα την αξιοπρέπεια της χώρας μας και τα συμφέροντα των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των φορολογουμένων, τα οποία θυσιάζονταν συνεχώς στο βωμό κομματικών, κυρίως σκοπιμοτήτων.

Η διαπίστωση αυτή γίνεται πιο μελαγχολική, αν ληφθεί υπόψη ότι οι αντιδράσεις αυτές συνεχίζονται με τον ίδιο τρόπο που εκδηλώνονταν σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο και με απειλές και από το σημερινό αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γιώργο Παπανδρέου ότι θα καταργηθούν οι νόμοι που προωθούν αντίστοιχες μεταρρυθμίσεις, και σε μια περίοδο κατά την οποία ο ελληνικός λαός παρουσιάζει μιαν εκπληκτική ωριμότητα. Γιατί, επιτέλους, διαπίστωσε ότι δεν πάει άλλο πια και ότι τα μόνα "κεκτημένα δικαιώματα" που του έχουν απομείνει, σε αντίθεση με αυτά που λένε οι συνδικαλιστικές σειρήνες, είναι η υψηλή ανεργία, η αβάσταχτη φορολογία, η υπερχρέωση από το δημόσιο δανεισμό, τα υψηλά δημόσια ελλείμματα από σπατάλη κοινοτικών και εθνικών πόρων που δεν πιάνουν τόπο.