Η έλευση του εικοστού πρώτου αιώνα προκάλεσε περιστασιακά ένα κύμα εικασιών για το μέλλον. Πολλές από αυτές χαρακτηρίζονται από μεγάλη αισιοδοξία τόσο για τις πολιτικές ευκαιρίες που συνοδεύουν το θρίαμβο του φιλελευθερισμού όσο και για το, υποτιθέμενα, απεριόριστο δυναμικό της τεχνολογικής προόδου. Ωστόσο, όπως υποστηρίζει ο Φρεντ Χάλιντεϊ, κάτω από τη λαμπρότητα της χιλιετίας βρίσκεται ένα σύνολο βαθύτερων πολιτικών και κοινωνικών αβεβαιοτήτων. Η στρατιωτική αντιπαράθεση συνεχίζεται, η παγκόσμια ανισότητα αυξάνεται, οι οξυμμένες διεκδικήσεις της ταυτότητας διαιρούν λαούς και κράτη. Πάνω απ’ όλα, υπάρχει μια αξιοσημείωτη έλλειψη αποτελεσματικού συντονισμού στις παγκόσμιες υποθέσεις και, σε αντίθεση με τις προηγούμενες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας, μια φθίνουσα πίστη στη συλλογική δημοκρατική και ορθολογική δράση των ανθρώπων για τη δημιουργία ενός καλύτερου μέλλοντος. Εάν, ωστόσο, η απεριόριστη αισιοδοξία είναι άστοχη, ο συγγραφέας αμφισβητεί επίσης τους προφήτες της καταστροφής, που βλέπουν να επέρχονται συγκρούσεις πολιτισμών -ιδιαίτερα μεταξύ του Ισλάμ και της Δύσης- ή την καταβύθιση του κόσμου σε νέες μορφές χάους. Επιλέγοντας τη μέση οδό ανάμεσα στην αυταρέσκεια της παγκόσμιας ελίτ και στη βολική απόρριψη των πάντων που προτείνουν πολλοί από τους επικριτές της,

Ο κόσμος μετά το 2000 προσφέρει μια ευρεία αποτίμηση των βασικών τάσεων στις διεθνείς σχέσεις μετά την αλλαγή του αιώνα και της χιλιετίας και χαράσσει μια ρεαλιστική και συνετά αισιόδοξη πορεία για την ενασχόληση μ’ αυτές.