Αγγελε, στο κατώφλι σου, την ώρα που δε θάρρεις
άνεμος φύσαγε γλυκός πολύ, ψυχοπονιάρης.

Την ώρα που στο τρίστατον η πόρνη περιμένει,
μ ανάνθη τέλεια την ψυχή, βαμμένη, στολισμένη,

άνεμος φύσαγε γλυκός, από μακρά φτασμένος
με τη γαλήνιαν ευωδιά των κάμπων φορτωμένος.