Δεκατέσσερα ποιήματα με ιδιαίτερη μουσικότητα, που μοιάζει να είναι εσωτερική ανάγκη στον ποιητικό λόγο της Δήμητρας Σίμου· και ένα τοπίο όπου δεν μπορείς να χωρίσεις τα αρχαία ερείπια από τη φύση και όπου οι άνθρωποι προβάλλονται μέσα στην ιστορία και την παράδοση.