Ο πρώτος επί Αικατερίνης Β' ρωσσοτουρκικός πόλεμος (1768-1794) ετάραξε σφόδρα και τους τουρκοκρατουμένους Έλληνας. Μοίραι του ρωσικού στόλου κατέπλευσαν εις το Αιγαίον, οι δε οπλαρχηγοί της Στερεάς Ελλάδος, οι Μανιάται, οι Επτανήσιοι και οι Κρήτες, ους είχον κατηχήσει απεσταλμένοι της Ρωσσίας, έλαβον τα όπλα, ελπίζοντες ότι θα τύχωσι της ελευθερίας των. Και κατεπνίγη μεν ταχέως η εξέγερσις αύτη του 1770, επηκολούθησαν δε εις αυτήν αι επιδρομαί των Αλβανών, η ναυμαχία του Τσεσμέ, η διαμονή των Ρώσων εν Αιγαίω μέχρι του 1774, η συνθήκη του Καϊναρτζή, η αθρόα μετοικεσία των Ελλήνων, μη ανεχομένων την βίαν των Αλβανών, και τέλος η ειρήνευσις των Ελληνικών χωρών διά του Χασάν πασά, αρχιναυάρχου του τουρκικού στόλου.