Τα ποιήματα του Ν.Λ. με τη δυναμική μιας άγριας χλωρίδας (σαγηνευτικά άνθη-παγίδες, τοξικό φύλλωμα, ρίζες που κατεβαίνουν σε βάθος και τρέφονται από αρχαία ύλη), αναπτύσσονται βίαια, αλλά αθόρυβα στην πόλη, μισά σε αχλύ ονείρου και μισά σε άζωτο αιθαλομίχλης -σε μια διπλά επικίνδυνη ατμόσφαιρα, την οποία, μεταστοιχειώνοντας, κατορθώνουν και αποδίδουν ως οξυγόνο και ως εικόνες- νοήματα γεμάτα χρώματα, χυμούς, γύρη...