Απ' όσο θυμάμαι, η ποίηση της Ιουλίτας Ηλιοπούλου ήταν -και στα τρία προηγούμενα βιβλία της- μια ποίηση μάλλον κλειστή, χωρίς εύκολες προσβάσεις στο νοηματικό της πυρήνα.

Μια ποίηση, θα τολμούσα να πω προστατευόμενη (μάλλον «αυτοπροστατευόμενη») από ένα λεκτικό κέλυφος στιλπνό και διάφανο, το οποίο, ενώ επέτρεπε την αναγνωστική θέα προς τα τιμαλφή του πνεύματος και της ψυχής του ποιητικού υποκειμένου, επενεργούσε ανασταλτικά στην πιθανή πρόθεση του αναγνώστη, υπερβαίνοντας το επίπεδο της συγκίνησης (με εφαλτήριο, μάλλο, αυτό το επίπεδο), να επιχειρήσει, εν συνεχεία, ερμηνευτικές προσεγγίσεις, με στόχο την πλήρη ή, εν πάση περιπτώσει, την πληρέστερη δυνατή κατανόηση του εκάστοτε αναγιγνωσκόμενου ποιήματος.

Να διακρίνει κάτω από τα σχήματα, τις νύξεις, τους υπαινιγμούς, και ποικίλες περισπαστικές, ακόμα και παραπλανητικές περιφράσεις, το μονιμότερο βιωματικό ή και περιστασιακό, καμιά φορά, πυρήνα που αποτέλεσε το έναυσμα της γραφής του ποιήματος ή των ποιημάτων.
ΚΩΣΤΑΣ Γ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ,
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - 12/01/2001