Πρόκειται για τη δεύτερη, μετά την Ψυχολογία των μαζών, στοχαστική καινοτομία του πληθωρικού Γάλλου συγγραφέα. Ο ίδιος, που «ανακάλυψε» τις μάζες, έγραψε και το πρώτο βιβλίο με θεματικό άξονα την ψυχολογία των πολιτικών, και εγκαινιάζει, έτσι, το σχετικό κλάδο της επιστήμης της Κοινωνικής Ψυχολογίας, δίνοντας, ταυτόχρονα, ένα ουμανιστικό πρότυπο διαχείρισης της πολιτικής ζωής.

Στην ιδιαίτερη οπτική του Le Bon, η υψηλότερη πράξη ουμανισμού βρίσκεται στην προώθηση της ατομικής ύπαρξης στο έσχατο όριο των δυνατοτήτων της, στα πλαίσια μιας υγιώς οροθετημένης ανάπτυξης, με γνώμονα τη μέριμνα για τον άνθρωπο καθεαυτόν και ως μονάδα δημιουργίας. Αυτό επιχειρεί να υποβάλλει με την εμμονή του στην ισχυροποίηση της θέλησης΄ καθήκον που εναποθέτει στην ευθύνη της εκπαίδευσης. Το στοχαστικό του όραμα αγκαλιάζει αδιάκριτα άτομα και λαούς. Το δείγμα του της γραφής, με τους τονισμούς και ενίοτε τις υπερβολές του, ρεαλιστικό αλλά σπάνια κυνικό, εξέθεσε στην εποχή του και αποκαλύπτει σήμερα τα νόθα τέκνα του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού΄ την υποκρισία των λόγων των πολιτικών και την αφλογιστία της πράξης των πολιτών του δυτικού κόσμου των δύο τελευταίων αιώνων.