Όταν το επέκεινα του παραλόγου δεν περιορίζεται στην «Παναγιά την Tριχερούσα» αλλά παραχωρεί στ’ ανθρώπινα όντα το προνόμιο να θεώνται τοπία διεσταλμένης συνείδησης, τότε «ο βιώμενος χρόνος τρέχει ξοπίσω μας με εμμονές κι απαίτηση γερόντων που αρνούνται ν’ αποχωριστούν ρούχα παλιά, κάδρα σπασμένα και φορεσιές καρναβαλιού με μούχλα μυρωμένες», μεταφέροντας έτσι στο διαρκές παρόν μας το συνεχώς εμπλουτιζόμενο προσωπικό μας μουσείο φαντασμάτων.

Aπό μιαν άλλη οπτική γωνία, τα ποιήματα αυτής της συλλογής μοιάζουν με θραύσματα ενός σπασμένου καθρέφτη που κατοπτρίζουν αποσπασματικές εικόνες μιας αμετάκλητα κερματισμένης πραγματικότητας, που, ενώ δε γίνεται πια να ανασυντεθεί, επιχειρεί να διασώσει -μέσα απ’ αυτά- το στεναγμό της συντριβής της.