Tο παράδοξο στον "Aνιχνευτή" συνυφαίνεται με το καθημερινό που, με τη σειρά του, γίνεται αλλόκοτο και συναντάται με τις εξαιρετικές συνθήκες της περιόδου: Ένα αίσθημα έκπτωσης και ενοχής, έντασης και αναζήτησης φτάνει στα όρια του νευρωτικού φανατισμού και της ιδεοληπτικής τερατογονίας. Tο αισθησιακό συχνά εκφράζεται μέσα σε μια "διεστραμμένη" ατμόσφαιρα και ο έρωτας διυλίζεται και διαβιβρώσκει, καθώς τα συγκεκριμένα γεγονότα και ο προβληματισμός της αφήγησης εξελίσσονται συναρπαστικά με τις αινιγματικές και ειρωνικές αποχρώσεις που συνθέτουν το μυθιστόρημα σαν ένα υπόπτως δηλητηριασμένο ηδύποτο.