"Στο χωριό που γεννήθηκα οι βράχοι έχουν ονόματα. Υπάρχει το Πλοίο, το Κεφάλι της Αρκούδας, η Ενέδρα, ο Τοίχος, καθώς και οι Δίδυμοι, που λέγονται επίσης και Μαστοί του Βρικόλακα. Υπάρχει κυρίως η Πέτρα των Στρατιωτών. Από εκεί παραμονεύαμε άλλοτε, όταν ο στρατός καταδίωκε τους αντάρτες. Κανένας τόπος δεν είναι τόσο ευλαβικά σεβαστός, τόσο φορτωμένος με θρύλους. Ωστόσο, όταν ονειρεύομαι το τοπίο των παιδικών μου χρόνων, ένας άλλος βράχος παρουσιάζεται μπροστά μου. Μοιάζει σαν μεγαλόπρεπος θρόνος, σκαμμένος και κάπως φθαρμένος στο κάθισμα, με ράχη ψηλή και ίσια, που κατεβαίνει στα πλάγια σχηματίζοντας τα μπράτσα. Είναι ο μόνος βράχος, νομίζω, που έχει όνομα ανθρώπου - ο Βράχος του Τάνιος".

Έτσι αρχίζει αυτό το μυθιστόρημα, γεμάτο αινίγματα, συγκινήσεις, περιπέτειες και γοητεία, γραμμένο με ιδιαίτερη αγάπη από το συγγραφέα, αφού τόπος δράσης του είναι η πατρίδα του, ο Λίβανος. Σ' αυτό συναντάμε ένα σοφό πραματευτή έναν ερωτιάρη σεΐχη, μια Γεωργιανή πόρνη, έναν πατριάρχη που δολοφονείται με το τουφέκι του προξένου της Αγγλίας και μια πανέμορφη γυναίκα, τη Λάμια, που κουβαλάει την ομορφιά της σαν σταυρό μαρτυρίου. Κυρίως όμως συναντάμε ένα νεαρό παλικάρι, με ήδη ασπρισμένα μαλλιά, που έγινε, τυχαία ή μοιραία, ο ήρωας ενός παράξενου θρύλου.