Σκηνικό αντάξιο ενός Έντγκαρ Αλαν Πόε: το δάσος, πυκνό, αδιαπέραστο, μια λίμνη με στάσιμα νερά, το φως που εναλλάσσεται με το σκοτάδι. Εκεί, σ' έναν εγκαταλειμμένο, ερειπωμένο πύργο, ζουν ο Mαρού, ένας άνθρωπος των δασών και η Mαντλέν, η κόρη της νεκρής ερωμένης του. Είναι το αρσενικό που αναζητά το θηλυκό, οδηγημένο από ένα ένστικτο σχεδόν ζωώδες, κι όταν το κορίτσι στοιχειώνει όλη του την ύπαρξη, όταν η απόκτησή της γίνεται ο μοναδικός σκοπός της ζωής του, όταν δεν μπορεί να την υποκαταστήσει με άλλα θηλυκά, το πάθος του ξεπερνά κάθε όριο, γίνεται λύσσα και σαν αρπακτικό παραμονεύει το θήραμά του, το βιάζει και το σκοτώνει.

Όμως, ο πόθος του Mαρού για τη Mαντλέν δεν κατευνάζεται ούτε από το θάνατο. Aκόμη και νεκρή ασκεί πάνω του μια διαρκώς αυξανόμενη νοσηρή και τυραννική έλξη. Tο πτώμα γίνεται το κέντρο της διαταραγμένης ύπαρξής του, ο βωμός μιας βέβηλης λατρείας, το αντικείμενο ενός βίαιου ερωτικού παραληρήματος.