Το βράδυ έπεφτε, καθώς το περιστέρι πετούσε πάνω από τον Ήχο. Το γλυκό φως έβαφε τον ουρανό και οι τελευταίες αχτίδες του ήλιου σχημάτιζαν πάνω στα οπάλινα νερά ένα χρυσαφένιο μονοπάτι που σπιθοβολούσε. Για ένα ατελείωτο λεπτό, πιασμένο μέσα στα δίχτυα του φωτός, το περιστέρι ένιωσε να χάνεται...