Σ' αυτόν τον πολύχρωμο μικρόκοσμο, ακίνητο μέσα στο χρόνο, ο Σιμόν είναι φυλακισμένος. Ο δρόμος με το φιδίσιο σχήμα που οδηγεί έξω από το χωριό περνάει ξυστά από γκρεμούς, που του προκαλούν έναν ακατανίκητο φόβο για το κενό.

Ο φόβος τον καρφώνει πάνω σε βασανιστικά ερωτήματα: Μπορεί κανείς να ζήσει μέσα σε μια μοναξιά χωρίς αισθήματα; Μπορεί να γνωρίσει τον κόσμο μέσα από μια βιβλιοθήκη; Μπορεί να αγαπήσει χωρίς ν' αλλάξει τον εαυτό του; Η απάντηση είναι ότι η αγάπη είναι ρίσκο και αναγκαιότητα.