Θα πω όσα ξέρω, όσα θυμάμαι γι' αυτούς τους ανθρώπους. Ίσως έτσι καταλάβω και τον εαυτό μου. Ήμασταν τρεις γυναίκες που κουβαλούσαμε η μια την άλλη. Η γιαγιά μου ήθελε πάντα να γίνεται το δικό της κι όταν δεν της κάναμε το χατίρι, άρχιζε τις μαγείες και τις κατάρες. Η μάνα μου κουβαλούσε βαθιά κρυμμένο στην ψυχή της έναν χαμένο έρωτα και πέθανε με τον καημό του. Όταν έμαθα ότι είμαι παιδί αυτού του πάθους, είχα φτιάξει τη δική μου οικογένεια και ήξερα να συγχωρώ.

Ο άντρας που γνώρισα για πατέρα μου ήταν βίαιος και τζογαδόρος, αλλά όταν έχασε τη μάνα μου έκλαψε και του συγχώρεσα τα πάντα. Ο αδελφός μου έμαθε από νωρίς να σκύβει το κεφάλι. Όχι εγώ. Εγώ μάθαινα να αλλάζω. Ήμασταν όλοι τρελοί, άγριοι, τρομαγμένοι. Μας έλειπε η πατρίδα μας, η τρυφερότητα του λαού μας, η άνετη ζωή που κάναμε στην Κούβα. Αλλά πάνω απ' όλα μας έλειπε η αγάπη. Όταν κατάλαβα γιατί ζήσαμε τόσο πάθος και τόσο μίσος, αποφάσισα να φύγω, ν' αλλάξω ζωή. Κράτησα μόνο τις καλές στιγμές της οικογένειάς μου και βρήκα το κουράγιο να φτιάξω ένα καλύτερο μέλλον. Γιατί ήξερα πια στο πετσί μου, ότι χωρίς αληθινή αγάπη δεν υπάρχει ούτε ελπίδα. Κι εγώ πιστεύω στο όνειρο!