Παιδεία και γλώσσα στη σημερινή Ελλάδα: είναι το θέμα που με αφορμές επικαιρικές ανατέμνουν τα συγκεντρωμένα στο βιβλίο αυτό κείμενα. Γραπτός δημόσιος λόγος κατατεθειμένος στη διαδρομή των τελευταίων τριάντα περίπου χρόνων.

Συναγμένα εδώ τα κείμενα αυτά, συγκροτούν μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική πρόταση. Που δεν δεσμεύεται στις συμβατικές (δίχως κοινωνικό αντίκρισμα) σχηματοποιήσεις και αδιέξοδες αγκυλώσεις του κομματικού βίου. Θα μπορούσε να θεωρηθεί πρόταση σχεδόν τεχνοκρατική στην προοπτική (και μόνο) της ανάπτυξης μιας ριζοσπαστικά εκσυγχρονιστικής κοινοτικής δυναμικής.

Όμως προϋποθέτει η πολιτική πρόταση του βιβλίου κάποιες θεμελιακές νοηματοδοτήσεις του κοινωνικού γεγονότος. Απαιτεί τουλάχιστον μιαν υποψία για την επικαιρότητα και γονιμότητα της διαχρονικής ελληνικής εμμονής στο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης: Ποιο το κριτήριο για να ξεχωρίζουμε τη γνησιότητα από την αλλοτρίωση του ανθρώπου και της κοινωνίας -την παιδεία που θέλει να ετοιμάζει πολίτες, ικανούς για το άθλημα των σχέσων κοινωνίας της ζωής, από την «παιδεία» που απεργάζεται πολτό καταναλωτικής μάζας, αγελαία συμβίωση θωρακισμένων εγωκεντρισμών.