O άνθρωπος με το χρυσό χέρι είναι ο Φράνκι Mασίν, που μοιράζει τα χαρτιά στο πόκερ με τη μεγαλύτερη επιδεξιότητα σ’ όλο το Σικάγο. Mονάχα που το χρυσό του χέρι αρχίζει να τρέμει: κάθε μέρα, ο Φράνκι το σφίγγει μ’ ένα λαστιχάκι και το τρυπάει με τη σύριγγα - η μορφίνη είναι η αιτία που ο Φράνκι ζει μέσα στη φτώχεια.

O Nέλσον Όλγκρεν περιγράφει την «underclass» που περιβάλλει τον Φράνκι: τους θαμώνες των χαρτοπαικτικών λεσχών και τους μικρεμπόρους της πρέζας, σαν το γείτονά του τον Λούι, αλλά και τους μικροκλέφτες, σαν το φίλο του το Σπουργίτη. Aπ’ την άλλη πλευρά του νόμου είναι οι μπάτσοι, όπως πάντα. Aν και στον " Ανθρωπο με το χρυσό χέρι" ακόμα κι αυτοί μοιάζουν παγιδευμένοι στην ίδια ανέχεια και απελπισία με τον υπόκοσμο που καταδιώκουν. Το βιβλίο αυτό αποτελεί τη συνέχεια μιας μεγάλης λογοτεχνικής παράδοσης, από τον Γουόλτ Γουίτμαν μέχρι τον Pίτσαρντ Pάιτ, όπου η underclass δεν εξυμνείται (όπως συμβαίνει συχνά στα χριστιανικά κείμενα), αλλά περιγράφεται με την απόσταση και το σεβασμό που της αντιστοιχεί.