Ο 19ος αιώνας του Ρομαντισμού και ο 20ός με τη μοντερνιστική απαισιοδοξία του ανέδειξαν την έννοια του «σκοτεινού ήρωα», με το αμφίβολο ήθος, τη βίαιη συμπεριφορά και το διαταραγμένο ψυχισμό. Η σκοτεινή μοναξιά του δεν είναι όμως ποτέ απόλυτη, εφόσον ο ήρωας μάχεται στο όνομα κάποιων απόλυτων, ιδανικών αξιών.

Τι συμβαίνει όμως όταν αυτές οι αξίες δεν υφίστανται; Όταν το φως προς το οποίο οδεύει το ηρωικό πεπρωμένο δεν αναγνωρίζεται παρά μόνο ως οπτική απάτη, μια Χίμαιρα που οδηγεί σε περιπέτειες μεταξύ πικρού και αστείου;