Εγώ μιλώ ελληνικά επειδή οι Ελληνίδες ήταν πιο κεφάτες από τις άλλες, πιο εξωστρεφείς. Χάρη στους Έλληνες άκουγες γέλια παντού στους δρόμους, μπορούσες να πιεις και να τραγουδήσεις σ' όλες τις ταβέρνες. Αυτό το ελληνικό γέλιο, το τόσο μεταδοτικό, ήταν απλά η χαρά και η ζωντάνια της κοινής ζωής. Οι χωρικοί της Ανατολίας που μας έχουν πλημμυρίσει δεν γελούν και δεν γνωρίζουν την πόλη. Κάθε φορά που πηγαίνω στην Ασία, αναζητώ το διαβατήριό μου σαν να πηγαίνω στο εξωτερικό. Τελικά, αυτή η πόλη είναι μια κοινή γυναίκα που την έχουμε όλοι ερωτευθεί. Δεν είναι περιποιημένη, μυρίζει άσχημα, όταν υπάρχει νερό δεν υπάρχει ρεύμα, όταν υπάρχει ρεύμα, δεν έχει τηλέφωνο, όμως την αγαπάμε.