Παρίσι, 1956. Πυκνή ομίχλη στις συνοικίες, η φωνή του Ζορζ Μπρασένς από τα τζουκμπόξ στα μπιστρό, το σφύριγμα των τρένων, τα φώτα στο λιμάνι, οι φωνές των εργατών στις αποβάθρες, ένα ρεύμα παγωμένου αέρα από το Σηκουάνα, που παρασέρνει πεταμένα χαρτιά και κιτρινισμένα φύλλα.

Ο ντετέκτιβ Νέστωρ Μπουρμά, παλιός αναρχικός, τύπος ανεξάρτητος και πνευματώδης, με μια ιδιαίτερη φιλοσοφία για τη ζωή, λαμβάνει στο Γραφείο του το εξής σημείωμα:

«Ένα καθίκι μαγειρεύει μια βρομοδουλειά. Έλα να με βρεις στο νοσοκομείο Σαλπετριέρ, θάλαμος 10, κρεβάτι. Θα σου εξηγήσω πώς θα μπορέσεις να σώσεις κάποιους φίλους. Με αδελφικούς χαιρετισμούς, Αμπέλ Μπενουά».