Με το ρίζωμα μιας ιστορίας στη φύση γεννιέται το τοπίο. Ο αποχαιρετισμός δυο ανθρώπων που συναντιούνται κάπου στην ελλαδική επικράτεια και ύστερα αποσύρονται είναι αποχαιρετισμός του ίδιου του τοπίου. Το τοπίο αργά αργά ξεμακραίνει και σβήνει μαζί με τις προσωρινές ιστορίες των συναντήσεων και των αποχαιρετισμών, των προσδοκιών και της επώδυνης νοσταλγίας ή της λύτρωσης που αφήνουν πίσω τους.