Το πνεύμα του νέου καθεστώτος μετά τις εκλογές της 30ής Μαρτίου 1946 ήταν εκδικητικό και μικροκομματικό. Ανταποκρίθηκε στην πλειοψηφία των φιλομοναρχικών βουλευτών, που επέμεναν σε σκληρά μέτρα ώστε να μπει φραγμός σ' αυτό που έβλεπαν ως διολίσθηση προς την αναρχία, ενώ ταυτόχρονα εναντιώνονταν σε όσους απαιτούσαν να ληφθούν μέτρα κατά της δεξιάς τρομοκρατίας.

Τουλάχιστον τρεις από τους βουλευτές αυτούς είχαν τη διοίκηση σωμάτων συνεργατών των Γερμανών κατά τη διάρκεια της Κατοχής, και τουλάχιστον ένας εκ των υπουργών είχε στενές σχέσεις με τους συνεργάτες.

Οι εξτρεμιστές βουλευτές, υπό την καθοδήγηση του Ζέρβα, ήταν έτοιμοι να καταγγείλουν την κυβέρνηση αν ανταποκρινόταν στις βρετανικές συμβουλές για αυτοσυγκράτηση.