Για την ολόπλευρη προσέγγιση της ιστορικής αλήθειας έπρεπε να ανερευνήσουμε επισταμένως και σε βάθος τη διεθνή θέση της Αλβανίας αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον αδυσώπητο πόλεμο που κήρυξαν οι εσωτερικοί πολιτικοί αντίπαλοι του E. Hoxha για την ανατροπή του καθεστώτος του, τις προσπάθειες που κατέβαλε η νέα αλβανική κυβέρνηση για διεθνή αναγνώριση και να ανιχνεύσουμε αν η αντικειμενική προσέγγιση με τη Γιουγκοσλαβία του στρατάρχη Tito, ως εναπομείνασα λύση, για να επιβιώσει, ήταν μονόδρομος για την μεταπολεμική Αλβανία. Ήταν, πραγματικά, αναγκαστική η σύμπλευση με το Βελιγράδι ή ο E. Hoxha παραχωρούσε την Αλβανία στην Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία με πολιτικά ανταλλάγματα για τον εαυτό του;

Πώς και σε ποιο μέτρο επενέργησε στην κρίση της σχέσης των δυο χωρών η βαλκανική ιδέα την οποία κήρυτταν με ιδιαίτερο στόμφο και προωθούσαν οι Γιουγκοσλάβοι κομμουνιστές, αλλά και οι βούλγαροι όλη την μεταπολεμική περίοδο, έως το 1948, άλλοτε με την ανοχή και σιωπηρή συγκατάθεση του Stalin και άλλοτε όχι;