Στην Επιστολή προς τον πατέρα ο Φραντς Κάφκα παρουσιάζεται περισσότερο από ποτέ «σαν γυμνός ανάμεσα σε ντυμένους», όπως τον χαρακτήρισε η πρώτη μεταφράστριά του στα Τσεχικά, και αγαπημένη του, Μίλενα Γέσενσκα.

Αυτή η «περίφημη» κατά τον νομπελίστα Ελίας Κανέττι επιστολή, στην οποία οι ρόλοι κατηγόρου και κατηγορούμενου εναλλάσσονται, οι κατηγορίες ανασκευάζονται και οι υπεραστικές γραμμές καταρρέουν με τον μοναδικά αριστουργηματικό καφκικό τρόπο, αποτελεί την άλλοτε μετρημένη και συγκρατημένη, αλλά πάντοτε φορτισμένη, εκ βαθέων κατάθεση ζωής του Φραντς Κάφκα και αρκετές φορές έχει δικαίως αποτελέσει υλικό θεατρικών παραστάσεων (με περισσότερο πρόσφατη ίσως εκείνη του Adolfo Assor στο Garn-Theater του Βερολίνου τον Δεκέμβριο του 2002), επαληθεύοντας τον ισχυρισμό του συγγραφέα της: «Εγώ δεν έχω κάποιο λογοτεχνικό ενδιαφέρον, αλλά αντιθέτως εγώ συνίσταμαι από λογοτεχνία, δεν είμαι τίποτε άλλο και δεν μπορώ να είμαι τίποτε άλλο».