Δεν ξέρω τι θα έκανα σε μια εποχή που δεν θα είχε ανακαλυφθεί ακόμη η φωτογραφία. Ίσως να ήμουν ζωγράφος, αλλά πάλι πως θα μπορούσα να δημιουργήσω στον καμβά έναν κόσμο γεμάτο εικόνες, με αρμονία και δύναμη, που θα συναντούσα σε κάθε μου βήμα στη φύση...

Ίσως να ήμουν ποιητής. Θα έγραφα όμορφα λόγια που θα απογείωναν τη φαντασία μου. Θα έγραφα για τη γυναίκα και το κρυμμένο μυστικό της θηλυκότητας. Θα έγραφα για θάλασσες, για βουνά, για σπηλιές, για έρημα νησιά. Θα έγραφα για τον έρωτα, για την αναζήτηση, πάλι όμως ένα κενό θα υπήρχε, θα κοιτούσα τις εικόνες αλλά δεν θα τις έβλεπα...

Ίσως τελικά να είμαι τυχερός που ζω στην εποχή της επανάστασης της εικόνας. Που μπορώ να ζωγραφίσω με φως, όσα ένας δημιουργός ζωγράφος και ακόμη περισσότερα. Ίσως να είμαι τυχερός που απολαμβάνω την ψηφιακή εποχή της εικόνας. Που μπορώ να γράψω με το φως όσα ένας εμπνευσμένος ποιητής και ακόμα περισσότερα.
ΜΑΝΟΛΗΣ ΤΣΑΝΤΑΚΗΣ