Σ' αυτό του το βιβλίο, είναι φανερό πως τον Ντοστογιέβσκη τον μεθάει κάτι σαν ερωτική φρενίτιδα και τον κάνει ν' αγκαλιάζει με περισσότερη παραδοξότητα, με βαθύτερο μυστήριο, με μεγαλύτερη σύγχυση και παραλήρημα πάθους, καθετί που είναι ρωσικό και μόνο ρωσικό. Φέρνει σ' αντιπαράθεση καθετί που είναι βεβαιότητα ατράνταχτη, ηθική σταθερότητα και αντικειμενικός ορθολογισμός, με μια αποφασιστικότητα, που φτάνει ώς το σπαραγμό, με την ανύψωση του αισθήματος ώς το τραγικό, με εκείνο το συνεχές ξεχείλισμα της ψυχής, που θέλει να ξεπεράσει τα πλαίσια του νόμου, να τα σπάσει.

Ώς το τέλος σχεδόν, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι γίνεται. Ολόκληρη η κοινωνία, ακαθόριστη, ανοργάνωτη, σπαρταριστή, χωρίς συγκεκριμένο σκοπό, τόσο στο σύνολό της όσο και στα ξεχωριστά συστατικά στοιχεία της, μας παρουσιάζεται να πηγαινοέρχεται, σαν κύμα, στην τύχη, όπου τη σέρνει το χαοτικό πνεύμα του συγγραφέα.

Βιβλίο σκοτεινό. Βλέπουμε δολοπλόκους, που ξεσηκώνουν το μίσος μας και ανθρώπους κατασπαραγμένους σαν ζώα, ένας ηρωισμός, που δεν ξεχωρίζει απ' την αγριότητα και τη θηριωδία, ανακατεύεται και, πολλές φορές, ταυτίζεται μέσα στη σύγχυση με την πιο ταπεινή προδοσία.