«Με λένε Εύα, που σημαίνει ζωή, σύμφωνα μ' ένα βιβλίο που η μητέρα μου συμβουλεύτηκε για να διαλέξει το όνομά μου. Θα τη βγάλουμε Εύα για να έχει όρεξη να ζήσει. Τι επώνυμο... Ο πατέρας της ανήκε στη φυλή των παιδιών της Σελήνης. Ας την πούμε Εύα Λούνα.»

Θυγατέρα του δάσους του αναλφαβητισμού και της αθλιότητας, σε μια λατινοαμερικάνικη χώρα όπου τα πραξικοπήματα και οι δικτατορίες εναλλάσσονται με σύντομες περιόδους δημοκρατικής διακυβέρνησης, ορφανή από έξι χρονών, σκλαβάκι σε διάφορα πλουσιόσπιτα, ατίθαση και διψασμένη για μάθηση, έχει το χάρισμα να επινοεί ιστορίες αλλόκοτες, απίθανες, γελοίες και δραματικές σαν την ίδια τη ζωή, πράγμα που αργότερα θα τη βοηθήσει να ξεφύγει από την ανέχεια τη δουλεία και την ανωνυμία.

Η μοίρα της τη φέρνει σ' επαφή με δεκάδες πρόσωπα, που πλαισιώνουν και επηρεάζουν τη ζωή της - τη νόνα της, που θα φέρει στον κόσμο ένα τέρας με δύο κεφάλια τη γιαγιά - Ελβίρα, που κοιμάται μέσα στην κάσα της κι αυτή η τυχαία κιβωτός τη σώζει από μια καταστρεπτική πλημμύρα, τη μαντάμ μια μεγαλομαστροπό τη πρωτεύουσας, τη Μιμί, γυναίκα στην ψυχή και άντρα στο κορμί, που γίνεται σταρ της τηλεόρασης τον Ουμπέρτο Ναράνχο, αλητάκι του δρόμου, που καταλήγει στα βουνά με τους αντάρτες έναν δικτάτορα, έναν βασανιστή με γαρδένια στο πέτο κι έναν υπουργό που αφοδεύει σε μια τρύπια βελούδινη πολυθρόνα και, κυρίως, τον Ρολφ, που σ' αυτόν η Εύα θα αναγνωρίσει τον άνθρωπο της ζωής της και θα πειστεί τελικά, πως στη ζωή μερικές ιστορίες έχουν καλό τέλος.

Στο μυθιστόρημα αυτό η επική πρόζα της Ιζαμπέλ Αλιέντε, που δίνει ευρύτατους πίνακες ζωής συνδυάζοντας πάντα το ατομικό με το συλλογικό, επιβεβαίωσε για άλλη μια φορα τη φήμη της σαν μιας από τους καλύτερους συγγραφείς της εποχής μας.