Ατσάλινες πόρτες, σιδερόφρακτα κάγκελα, παγωμένα πρόσωπα , ανέκφραστες φυσιογνωμίες. Και θυμός, πολύς θυμός, που βράζει αθόρυβα κάτω από την επιφάνεια, μέχρι που γίνεται ένα ορμητικό, αγριεμένο ποτάμι και ξεχυλίζει παρασύροντας τα πάντα στο διάβα του. Τραχύ, βίαιο, άγριο, θυελλώδες, αλλά και βαθιά ανθρώπινο, το βιβλίο αυτό μας ανοίγει τις πόρτες των φυλακών και μας αποκαλύπτει έναν κόσμο τρομαχτικό και τρυφερό ταυτόχρονα, κτηνώδη αλλά και υπέροχο, μας φέρνει αντιμέτωπους με θέματα και καταστάσεις που όλοι ξέρουμε ότι υπάρχουν, όμως προτιμούμε να παραβλέπουμε και να αγνοούμε. Ας αφήσουμε λοιπόν την ψυχή μας πίσω από το μόσος, το φονικό και την οδύνη, το αννέγγιχτο κομμάτι της ψυχής κάθε καταδικασμένου. Ένα συνταρακτικό βιβλίο.