Το «Βιβλίο του φίλου μου» είναι η ανάμνηση, η αόρατη σκιά εκείνου του άλλου "εαυτού", που ο Ανατόλ Φρανς αναπολεί, ξαναφέρνει στη μνήμη του και μέσα από αυτή ξαναζεί τις περιπέτειές του, άλλοτε ευχάριστες κι άλλοτε δυσάρεστες. Με τα μάτια του παιδιού, που ανοίγει τα φτερά του στον κόσμο, μας μεταφέρει σκηνές από τη ζωή του στο σπίτι, στο σχολείο, στο δρόμο, στο Παρίσι εκείνης της εποχής που το λάτρευε. Ένα παιδί, όπως όλα τα παιδιά, που του άρεσε να χαζεύει τις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων, να παρατηρεί τη ζωή του δρόμου, να βλέπει και να μαθαίνει από το σχολείο της ζωής, πολύ περισσότερο από το αυστηρό σχολείο της εποχής του. Τα παιδικά χρόνια είναι τα χρόνια της αθωότητας, είναι τα χρόνια που αναπολεί ο Ανατόλ Φρανς, είναι τα χρόνια που ο καθένας μας θα νοσταλγήσει διαβάζοντας το «Βιβλίο του φίλου μου».