"Ο θάνατός μου επήλθε πιο ανάλαφρα κι από τη μύτη του καλαμιού που βουτάει τις ίνες του στο μελανοδοχείο, πιο γρήγορα και από το μελάνι που το ρουφάει το χαρτί". Αυτά λέει η Ρικκάτ, η Οθωμανή καλλιγράφος, με μια φωνή μετέωρη ανάμεσα στη σκιά και το φως, καθώς επιχειρεί να αφηγηθεί τη ζωή της.

Η Ρικκάτ έχει καταληφθεί από το πάθος για την καλλιγραφία που ταυτόχρονα την αποστερεί από τη ζωή της γυναίκας και της μητέρας. Ζωή που δεν είναι παρά μια διαδοχή από ρήξεις και εγκαταλείψεις. Και μόνο στη γραφή καταφεύγει πάντα, διοχετεύοντας στα αραβουργήματα ένα συναίσθημα που εξανθρωπίζει και εκσυγχρονίζει αυτήν την πανάρχαια τέχνη.