ΟΤΑΝ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΛΗΣΜΟΝΗΘΕΙ

Η εμμονή στις παλιές φωτογραφίες
σαν τη βοή του ανέφικτου.
Δεν αποχωριζόμαστε τους νεκρούς που κατοικούν εντός μας
κάτωχρη, γαλήνια, έρημη η θύμηση
ονειρεύεται στο βάθος του παιδικού μας χαμόγελου
κι εμείς, - κατάφορτοι όλων -, ανώνυμοι,
αγωνιζόμαστε να προσδώσουμε στο τέλος μια πρωτότυπη όψη
του ασήμαντου,
κάποτε θα ανακαλύψουμε ήχους στη θέση των λέξεων
για ν' ανοίξει η θλίψη αναίμακτα
θα εξομολογηθούμε στους στίχους
ό,τι μας πήρε μακριά απ' την έρημο
και θα φύγουμε όταν το φως του ήλιου που αντικρίσαμε πρώτη φορά,
λησμονηθεί.