Τρία διηγήματα γραμμένα σε τρεις διαφορετικές περιόδους και σε τρία διαφορετικά στυλ, αλλά με ένα κοινό θέμα: την τρομοκρατία. Γιατί, όμως, τρεις ιστορίες με ένα τέτοιο θέμα μπορεί να θεωρηθούν «ασήμαντες» και μάλιστα χωρίς συμπεράσματα;

Μένοντας μακριά από κάθε επικαιρική διάθεση, ο Αντόνιο Ταμπούκι αποφεύγει την εύκολη πολιτικολογία και -βεβαίως- την ακόμα πιο εύκολη συνθηματολογία. Αυτές οι τρεις «ασήμαντες» ιστορίες προσπαθούν να διεισδύσουν στο βάθος των πραγμάτων, να εντοπίσουν πιθανές αιτίες, να περιγράψουν ενδεχόμενες ψυχολογικές διαθέσεις, να αιχμαλωτίσουν φανταστικές αλλά απολύτως ρεαλιστικές καταστάσεις.