Θεωρώ πως καμιά άλλη εποχή δεν κατέχει μυθιστορήματα τόσο αξιοθαύμαστης πλοκής όπως το Στρίψιμο της βίδας (του Henry James), η Δίκη (του Κafka), ο Ταξιδιώτης πάνω στη γη (του Julien Green) ή αυτό που κατάφερε στο Μπουένος 'Αιρες ο Adolfo Bioy Casares...

Ο Κασάρες ξεδιπλώνει μια Οδύσσεια θαυμάτων που δεν μοιάζει να επιδέχονται άλλο κλειδί απ' την παραίσθηση ή το σύμβολο, και τα αποκρυπτογραφεί πλήρως, με τη μεσολάβηση ενός και μόνο φανταστικού αλλά όχι υπερφυσικού αξιώματος. Έχω συζητήσει με το συγγραφέα τις λεπτομέρειες της πλοκής του, την έχω ξαναδιαβάσει. Δεν μου φαίνεται ανακρίβεια ή υπερβολή να τη χαρακτηρίσω τέλεια.

Από τον " Πρόλογο " στην Εφεύρεση του Μορέλ